Konserwacja Lenalidomidu po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 7

Zdarzenia niepożądane po randomizacji w leczonej populacji. W momencie odśluzowania (lipiec 2010 r.) 83 pacjentów (27%) w grupie lenalidomidu i 44 pacjentów (15%) w grupie otrzymującej placebo zaprzestało stosowania badanego leku z powodu działań niepożądanych. Mediana względnej intensywności dawki badanego leku (podana dawka podzielona przez docelową dawkę) wyniosła 83% w grupie lenalidomidu i 94% w grupie placebo. Tabela 3 zawiera listę najczęstszych zdarzeń niepożądanych. Częstość neuropatii obwodowej stopnia 3. lub 4. była podobna w obu badanych grupach. Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe zgłaszano częściej w grupie lenalidomidu (6%, vs. 2% w grupie placebo, P = 0,01), podobnie jak zdarzenia hematologiczne stopnia 3 lub 4 (58% vs. 23%, P <0,001). Drugie pierwotne nowotwory
Tabela 4. Tabela 4. Rodzaje zmian u pacjentów z co najmniej jednym sekundowym rakiem pierwotnym. W październiku 2011 r. Zaobserwowano zwiększoną częstość występowania drugich pierwotnych nowotworów w grupie lenalidomidu (tabela 4 i ryc. 3 w dodatkowym dodatku). Trzydzieści dwa drugie pierwotne nowotwory u 26 pacjentów odnotowano w grupie lenalidomidu w porównaniu z 12-sekundowym rakiem pierwotnym u 11 pacjentów w grupie placebo. Częstość występowania drugiego nowotworu pierwotnego wynosiła 3,1 na 100 pacjento-lat w grupie lenalidomidu w porównaniu do 1,2 na 100 pacjento-lat w grupie placebo (p = 0,002). W analizie wieloczynnikowej występowanie drugich pierwotnych nowotworów było istotnie związane z przypisaniem grupy do badania, wiekiem, płcią i etapem Międzynarodowego Systemu Staging (Tabela w dodatkowym dodatku). Czteroletnie przeżycie bez zdarzeń wynosiło 39% w grupie lenalidomidu i 20% w grupie placebo (p <0,001) (ryc. 4 w dodatkowym dodatku).
Dyskusja
W tym badaniu fazy 3 udokumentowano, że leczenie podtrzymujące lenalidomidem po transplantacji wiąże się ze znaczącą poprawą wyników u pacjentów ze świeżo rozpoznanym szpiczakiem. Prawdopodobieństwo przeżycia bez postępu choroby (pierwszorzędowy punkt końcowy) przez 3 lata po randomizacji wynosiło 59% w grupie lenalidomidu, w porównaniu z 35% w grupie placebo (współczynnik ryzyka, 0,50; P <0,001). Tę korzyść zaobserwowano we wszystkich podgrupach pacjentów, nawet tych o różnych rokowaniach, w oparciu o wyjściową charakterystykę demograficzną lub chorobową, w tym reakcję w czasie randomizacji i początkowy profil cytogenetyczny.
Po medianie obserwacji trwającej 45 miesięcy od momentu randomizacji (i 55 miesięcy od czasu rozpoznania), całkowite przeżycie było podobne w obu badanych grupach. Nasze badanie nie miało na celu wykazania ogólnej przewagi w zakresie przeżycia, a liczba zgonów jest wciąż niska (25% wskaźnik zgonów). Prawdopodobieństwo przeżycia 4 lat po randomizacji było wysokie w obu grupach
[hasła pokrewne: leczenie chrapania warszawa, młyny kulowe, anatomia palpacyjna ]

Powiązane tematy z artykułem: anatomia palpacyjna leczenie chrapania warszawa młyny kulowe