Lenalidomid po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 8

Mediana czasu do rozpoznania raka hematologicznego po randomizacji wynosiła 28 miesięcy (zakres od 12 do 46) u pacjentów z grupą lenalidomidu, a rak hematologiczny, który wystąpił u pacjenta w grupie placebo, został zdiagnozowany po 30 miesiącach. Mediana czasu do rozpoznania raka litego guza po randomizacji wynosiła 15 miesięcy (zakres od 3 do 51) w grupie lenalidomidu i 21 miesięcy (zakres od 6 do 34) w grupie placebo. Czterech z 10 pacjentów z guzami litymi zrestartowało lenalidomid po operacji drugiego nowotworu pierwotnego. Jeden przypadek drugiego pierwotnego raka (czerniaka) odnotowano u pacjenta w grupie placebo po krzyżowaniu z lenalidomidem. Bez zdarzeń przetrwanie i kumulacja zachorowalności na choroby, wtórne nowotwory pierwotne i zgony
Ryc. 3. Ryc. 3. Łączna częstość występowania wtórnych nowotworów pierwotnych, postępu choroby i zgonu w grupach Lenalidomidu i placebo po losowaniu. Skumulowane ryzyko zachorowalności na drugie pierwotne nowotwory było większe w grupie lenalidomidu niż w grupie placebo (P = 0,0008). Skumulowane ryzyko wystąpienia postępującej choroby i śmierci było większe w grupie placebo (P <0,001 dla progresji i P = 0,002 dla śmierci). Wszystkie wartości P są dwustronne.
Czas przeżycia wolny od zdarzeń był punktem końcowym post hoc do oceny wpływu drugich pierwotnych raków na obserwowany czas na progresję i całkowite przeżycie. W analizie nie sklasyfikowano przypadków nowotworu skóry typu bezobjawowego (wszystkich miejscowych, bez odległego rozprzestrzeniania się). Na dzień 31 października 2011 r. 92 spośród 231 pacjentów w grupie lenalidomidu (40%) w porównaniu do 133 z 229 pacjentów w grupie placebo (58%) miało postępującą chorobę, zmarło lub otrzymało diagnoza drugiego pierwotnego raka (P <0,001). Szacowany współczynnik ryzyka wynosił 0,53 (95% CI, 0,41 do 0,69), co wskazuje na 47% zmniejszenie ryzyka wśród pacjentów w grupie lenalidomidu. Średni czas przeżycia bez zdarzeń wynosił 43 miesiące wśród pacjentów w grupie lenalidomidu i 27 miesięcy wśród pacjentów w grupie placebo (ryc. S2k w dodatku uzupełniającym). W celu dalszej oceny profilów ryzyka specyficznych dla danego przypadku, oszacowaliśmy łączne ryzyko zachorowań na drugi pierwotny nowotwór, postęp choroby i zgon, stratyfikowane w zależności od grupy. Skumulowana częstość występowania drugiego pierwotnego raka była większa wśród pacjentów w grupie lenalidomidu niż wśród pacjentów w grupie placebo (p = 0,008). Skumulowana częstość występowania postępującej choroby i skumulowana częstość zgonów była większa wśród pacjentów w grupie placebo niż wśród pacjentów z grupy lenalidomidów (odpowiednio p <0,001 i P = 0,002) (ryc. 3).
Dyskusja
Chociaż leczenie większości szpiczaków mnogich nadal nie jest możliwe u większości pacjentów, utrzymywanie przedłużonego odstępu bez progresji z minimalną toksycznością jest ważnym celem w leczeniu tej choroby
[przypisy: inhibitor korozji, anatomia palpacyjna, wieszaki na medale ]

Powiązane tematy z artykułem: anatomia palpacyjna inhibitor korozji wieszaki na medale