Próba dekompresyjnej kraniektomii z powodu urazowego nadciśnienia śródczaszkowego ad 8

(Szczegóły przedstawiono na rys. S2 oraz w tabelach S12 i S16 w dodatkowym dodatku). Podobnie jak w przypadku wyników GOS-E po 6 miesiącach, test dobroci dopasowania odrzucał założenie dotyczące współczynnika proporcjonalności w analizach wyników GCS (.2 = 10,79, 3 df, P = 0,01); wyniki opisowe przedstawiono w Tabeli 3. Kontrola ciśnienia wewnątrzczaszkowego była lepsza w grupie operacyjnej niż w grupie medycznej, co pokazują znaczące różnice w pięciu odpowiednich wcześniej określonych środkach (Tabela 3). Nie było międzygrupowej różnicy w wartościach mediany czasu do wypisu (w tym śmierci) na OAiIT. Analiza czasu trwania pobytu z uwzględnieniem danych kontrolnych po śmierci u pacjentów zmarłych na OIOM wykazała, że średni czas rozładowania wśród osób, które przeżyły, wynosił 15,0 dni w grupie chirurgicznej w porównaniu z 20,8 dniami w grupie medycznej (P = 0,01). Zdarzenia niepożądane odnotowano u 16,3% pacjentów w grupie operacyjnej, w porównaniu z 9,2% osób w grupie medycznej (P = 0,03). (Szczegóły podano w tabelach S9, S10, S17 i S18 w dodatkowym dodatku.)
Czterech pacjentów miało poważne złamanie protokołu (ciśnienie śródczaszkowe nie było monitorowane przed randomizacją u jednego pacjenta w grupie operacyjnej, wiek poza górną granicą w dwóch [jeden pacjent w każdej grupie] i nieskorygowana skaza krwawiąca w jednym z grupy chirurgicznej) i nie były uwzględnione w populacji z protokołem. Analiza per-protokołu wyników GOS-E po 6 miesiącach nie zmieniła wyników zaobserwowanych w zmodyfikowanej analizie zamiaru leczenia. Analiza wrażliwości post hoc najgorszego przypadku śmiertelności po 6 miesiącach nie zmieniła wyników. W dalszej analizie wrażliwości zbadano wyniki dla sześciu podgrup a priori. (Patrz Tabele S13, S14 i S15 w Dodatku Uzupełniającym.)
Dyskusja
W badaniu z udziałem pacjentów z utrzymującym się i opornym nadciśnieniem wewnątrzczaszkowym po TBI, rozkłady GOS-E po 6 miesiącach były następujące: zgon, 26,9% w grupie chirurgicznej i 48,9% w grupie medycznej; stan wegetatywny, 8,5% versus 2,1%; niższa ciężka niepełnosprawność (zależna od innych osób wymagających opieki), 21,9% wobec 14,4%; górna ciężka niepełnosprawność (niezależna w domu), 15,4% versus 8,0%; umiarkowana niepełnosprawność, 23,4% wobec 19,7%; i dobre odzyskiwanie 4,0% w porównaniu do 6,9%. Częstość występowania ciężkiej poważnej niepełnosprawności lub lepszej wyniosła 42,8% w grupie chirurgicznej w porównaniu do 34,6% w grupie medycznej.
Protokół leczenia badania został zorganizowany w trzech etapach hierarchicznych, przy czym intensywność leczenia wzrastała na każdym etapie. Wszystkie interwencje na etapie 2, porażenie nerwowo-mięśniowe (stadium 1) i wlew barbituranu po randomizacji w grupie medycznej zostały uznane za opcjonalne ze względu na brak dowodów poziomu dotyczących ich skuteczności w momencie rozpoczęcia badania i podczas prowadzenia badania . Decyzja ta była zgodna z pragmatyczną naturą procesu. Protokół leczenia w tym badaniu był również podobny do protokołu leczenia, który był stosowany w badaniu hipotermii z nadciśnieniem wewnątrzczaszkowym po TBI.18. Liczba pacjentów, którzy otrzymali opcjonalne interwencje stopnia i 2 była podobna w obu grupach, stwierdzenie, że sugeruje, że jednoczesne interwencje nie były odpowiedzialne za zaobserwowany wynik.
W przeciwieństwie do obecnego badania, badanie DECRA9 wykazało, że pacjenci poddawani kraniektomii mieli gorsze oceny na GOS-E po 6 miesiącach niż ci, którzy otrzymywali standardową opiekę (P = 0,03), chociaż wskaźniki zgonu były podobne po 6 miesiącach (19% i 18%, odpowiednio)
[przypisy: agencja statystów, anatomia palpacyjna, usuwanie blizn potrądzikowych ]

Powiązane tematy z artykułem: agencja statystów anatomia palpacyjna usuwanie blizn potrądzikowych