czesc podkorowa

W skład każdej z półkul wchodzą trzy zasadnicze części: a) -węchomózgowie(rhinencephalon), b) część. podkorowa(pars suboortioalie) oraz c)-płaszcz albo kora mózgowa (pallium s. cortex) . Z powyższych części węchomózgowie oraz część podkorowa znajdują się w podstawie mózgu (basie cerebri}, a od góry są okryte, na kształt czapki, – płaszczem (pallium). Rozróżnienie w części półkulowej kresomózgowia trzech części posiada głębsze. Read more „czesc podkorowa”

otwór Monroego

Pomiędzy słupami sklepieniowymi :z jednej strony, a kolcem i kolanem ciała modzelowatego z drugiej, znajdujemy nader cienką błonę – przegrodę przezroczystą (septum. peilucidum), stanowiącą zrośnięte ze sobą i niedorozwinięte części ścian pęcherzyków kresomózgowia. W tyle od słupa sklepieniowego, a przed końcem przednim wzgórza, widnieje – otwór Monroego (for. Monroi), łączący każdą z komór bocznych z komorąI. Jak wspomniałem powyżej, obydwa słupy trzonu ciała modzelowatego łączą, się ze sobą we wspólny – trzon(corpus forniois), lecz niebawem ulegają rozłączeniu, tworząc dwie symetryczne – odnogi sklepieniowe (crura. Read more „otwór Monroego”

ciala prazkowane

Tak się przedstawia budowa węchomózgowia w dużym uproszczeniu i z pominięciem wielu szczegółów drugorzędnych. część podkorowa kresomózgowia. Drugim składnikiem zasadniczym części półkulowej kresomózgowia jest jego – część podkorowa (pars subcorucaićs), Pod nazwą tą rozumiemy wielkie skupienie istoty szarej, powstające w ścianie bocznej każdego z pierwotnych pęcherzyków kresomózgowiowych i przybierające postać tzw. – ciała prążkowanego (corpus striatum. ). Read more „ciala prazkowane”

Bocznie od jadra ogoniastego znajdujemy – torebke wewnetrzna

Bocznie od jądra ogoniastego znajdujemy – torebkę wewnętrzną (capsula interna), a jeszcze dalej w tym samym kierunku – jądro soczewkowate (nucleus lentiformie) . Jako całość, posiada ono kształt dzwonka pomarańczy, a cienkie pasmo istoty białej dzieli je na dwie części wtórne: na część przyśrodkową – gałkę bladą (globus pailidus) i na część boczną – skorupę (putameri). Skorupę powleka od zewnątrz cienka warstwa istoty białej – torebka zewnętrzna(capsula externa) od której widnieje bocznie blaszka istoty szarej – przedmurze(claustrum). Należy zauważyć, że przedmurze me ma me wspólnego z ciałem prążkowanym, . lecz należy do płaszcza (paliium. Read more „Bocznie od jadra ogoniastego znajdujemy – torebke wewnetrzna”

Trzy pierwsze bruzdy ograniczaja trzy podkowiaste, wspólsrodkowe zawoje

Trzy pierwsze bruzdy ograniczają trzy podkowiaste, współśrodkowe zawoje. Są to: – zawójIukowatyI (gyrus arcuatus l), – zawój łukowaty (gyrus arcuatus II) oraz – zawój łukowaty (gyrus arcuatus IiI). U Człowiekowatych cały nieomal obszar objęty bruzdą Sylwiusza zapada się w głąb dołu Sylwiusza, odcinek zaś tylny bruzdy Sylwiusza przeistacza się w – bruzdę skroniową górną (sulcus temp. suqr. }, Ku obwodowi od wymienionych bruzd znajdujemy u Canidae bruzdy następujące: – bruzdę pętlowatą (sulcus ans atus), – bruzdę krzyżową(sulcus cruciatus),-bruzdę koronową(sulcus coronalis) i wreszcie Bruzdę Sylwiusza przednią (sulcus praesylvius). Read more „Trzy pierwsze bruzdy ograniczaja trzy podkowiaste, wspólsrodkowe zawoje”

W sklad plata czolowego czlowieka, wchodza zawoje nastepujace

W skład płata czołowego człowieka, wchodzą zawoje następujące: – zawój przedpośrodkowy (gyrus praecentralie), – zawój czołowy górny , zawój czołowy środkowy . zawój czołowy dolny . W części środkowej zawoju czołowego dolnego znajduje się – ośrodek mowy Broca, ale jedynie w półkuli mózgowej lewej Na płat ciemieniowy składają się: Zawój zapośrodkowy (gyrus postceruralis), – zawój ciemieniowy górny (gyrus parietalis sup. ) i –zawój ciemieniowy dolny (gyrus parietalis inf. ). Read more „W sklad plata czolowego czlowieka, wchodza zawoje nastepujace”

Niepomierny rozrost pólkuli mózgowej

Niepomierny rozrost półkuli mózgowej u Hominidae wypowiada się przede wszystkim silnym rozwojem -płata czoIowego (lobus frontalis), -płata potylicznego(lobus. occipitalie) i płata skroniowego(lobue temporalis), natomiast – płat ciemieniowy (lobus parietalis) nie wykazuje większych zmian. Rozmieszczenie wymienionych płatów jest następujące: -płat czołowy (lobus frontalis) jest oddzielony od płata ciemieniowego (lobus parietalis)- Bruzdą ośrodkową (sulcus centra lis Rolandi), od płatów tych oddziela dół Sylwiusza – płat skroniowy (lobus, temporalis) wreszcie biegun tylny półkuli jest reprezentowany przez – płat potyliczny (lobus occipitaiis), Najlepiej odgraniczonym jest płat czołowy (ku przodowi od linii: bruzda Sylwiusza – bruzda ośrodkowa Rolanda l), natomiast rozgraniczenie pozostałych płatów jest raczej umowne. Dobrze rozwinięty płat skroniowy występuje jedynie u Primates wraz z Hominidae. Należy nadmienić, że w głębi dołu Sylwiusza znajdujemy niewielki odcinek kory, zwany – wyspą Reila (instila Reili). Read more „Niepomierny rozrost pólkuli mózgowej”

Lenalidomid po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 6

Ogółem 35 pacjentów, którzy otrzymali lenalidomid (15%) i 53 pacjentów, którzy otrzymali placebo (23%) zmarło (dwustronne P = 0,03). Tak więc 85% pacjentów w grupie lenalidomidu i 77% pacjentów w grupie placebo było przy życiu w czasie analizy. Wskaźnik przeżycia całkowitego po 3 latach wynosił 88% (95% CI, 84 do 93) wśród pacjentów z grupy lenalidomidu i 80% (95% CI, 74 do 86) wśród pacjentów z grupy placebo (współczynnik ryzyka 0,62; 95% CI, 0,40 do 0,95) (rysunek 1B). Czas do progresji według stratyfikacji podczas losowania
Rycina 2. Read more „Lenalidomid po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 6”

Lenalidomid po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 4

Przejściowe analizy czasu do progresji, całkowitego czasu przeżycia i zdarzeń niepożądanych były prezentowane radzie danych i kontroli bezpieczeństwa CALGB, gdy miało miejsce więcej niż 20% oczekiwanych zdarzeń. Dane zostały opublikowane zespołowi badawczemu w dniu 17 grudnia 2009 r., Po trzecim przeglądzie, ponieważ dowody statystyczne faworyzowały grupę lenalidomidu; odkrycie to zostało zaobserwowane po pierwszym raporcie do Rady ds. monitorowania danych i bezpieczeństwa w czerwcu 2009 r. Analizy opierały się na zasadzie zamiaru leczenia i zawierały dane uzupełniające przedstawione przed lub przed 17 grudnia 2009 r. Read more „Lenalidomid po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 4”