Cialo prazkowane posiada poczatkowo budowe jednolita

Ciało prążkowane posiada początkowo budowę jednolitą, niebawem jednak włókna nerwowe, udające się do lub od kory mózgowej (pallium), wdzierają się w obrąb jego utkania, dzieląc je na dwa skupienia neuronowe wtórne. Są to: przyśrodkowo leżące i graniczące ze wzgórzem – jądro ogoniaste (nucleus caudatus) i umieszczone bardziej bocznie – jądro soczewkowate (nucleus lentiformis) . Pęczki włókien do – i odkorowych, oddzielające od siebie te jądra, mają nazwę – torebki wewnętrznej (oapsula interna). Była już o niej wzmianka powyżej Jądro ogoniaste posiada kształt wielkiego przecinka, skierowanego główką(capuc nuclei caudati) ku przodowi, tworzącego częścią pośrodkową(corpus nuclei caudati) ścianę boczną komory bocznej i wreszcie sięgającego ścieńczonym – ogonem (cauda nuclei caudati) aż w sąsiedztwo zawoju hipokampa . Dokładne wyobrażenie o budowie i o stosunkach topograficznych jądra ogoniastego można sobie wyrobić jedynie na podstawie zbadania wielu kolejnych przekrojów poprzecznych kresomózgowia. Read more „Cialo prazkowane posiada poczatkowo budowe jednolita”

Z kora mózgowa cialo prazkowane jest w lacznosci za posrednictwem szlaku korowo-praskowanego

Z korą mózgową ciało prążkowane jest w łączności za pośrednictwem szlaku korowo-prąśkowanego (tractus cortico-striatus), ze wzgórzem przy pomocy- szlaku prążkowo-wzgórzowego (tr. s. radiatio strio-thalamica), z jądrami podwzgórzowymi – szlakiem prąśkowo-podwzgórkowym (rudiatio strio-subthalamica) i wreszcie z jądrem czerwiennym (nucleus ruber) za pośrednictwem – szlaku prążkowo-czerwiennego (tr, rubro-striatus), Znaczenie ciała prążkowanego, podobnie jak i drugiego składnika jąder podkorowych, tj. zgóra, nie jest ostatecznie wyjaśnione. Pewne dane przemawiają za tym, iż w równym stopniu jak wzgórze jest ośrodkiem o charakterze czuciowym, to ciało prążkowane stanowi ośrodek podkorowy ruchowy. Read more „Z kora mózgowa cialo prazkowane jest w lacznosci za posrednictwem szlaku korowo-praskowanego”

Podstawe kazdej z pólkul stanowi czesc podkorowa kresomózgowia

Jako całość, część półkul ową kresomózgowia możemy sobie wyobrazić pod postacią dwóch – półkul mózgowych(hemisphaeria cerebri), prawej i lewej, oddzielonych od siebie – szczeliną podłużną (fissura longitudinalis cerebri). Odchodzą one od części wzrokowej podwzgórza i są połączone z sobą za pośrednictwem ciała modzelowatego (corpus callosum) . Podstawę każdej z półkul stanowi – część podkorowa kresomózgowia, a wewnątrz znajdujemy szczelinowatą – komorę boczną (rentriculus lat. ), komunikującą się otworem Monroego (Jor. Monroi) z komorą . Read more „Podstawe kazdej z pólkul stanowi czesc podkorowa kresomózgowia”

poszczególne odcinki kory wykazuja pewne róznice w swej cytoarchitektonice

Równolegle do rozrostu powierzchni kory mózgowej, powodującego jej pofałdowanie, następuje u ssaków i przyrost jej miąższości, co wyraża się przez wyróżnicowanie się sześciu warstw neuronowych. Tymi warstwami, wymieniając je od powierzchni kresomózgowia w kierunku ośrodka półowalnego, są: l) warstwa graniczna (lamina zonałis), 2) warstwa ziarnista zewn. (lam. granularis ext. }, 3) warstwa piramidowa (lam. Read more „poszczególne odcinki kory wykazuja pewne róznice w swej cytoarchitektonice”

Lenalidomid po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 3

Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę. Badanie zostało zatwierdzone przez Cancer and Leukemia Group B (CALGB), Cancer Therapy Evaluation Program of National Cancer Institute (NCI) oraz centralną komisję odwoławczą NCI. Studiuj leczenie i nadzór
Harmonogram dawkowania i dostosowania, a także wytyczne dotyczące leczenia przeciwzakrzepowego, zostały opisane w Dodatku Uzupełniającym. Pełny protokół, wraz z planem analizy statystycznej, jest dostępny pod adresem. Read more „Lenalidomid po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 3”

Konserwacja Lenalidomidu po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim

Chemioterapia wysokodawkowa z autologicznym przeszczepieniem komórek macierzystych jest standardowym leczeniem dla młodych pacjentów ze szpiczakiem mnogim. Choroba resztkowa prawie zawsze występuje po transplantacji i jest odpowiedzialna za nawrót choroby. W tej fazie 3, kontrolowanej placebo, badano skuteczność leczenia podtrzymującego lenalidomidem po transplantacji. Metody
Losowo przydzielono 614 pacjentów w wieku poniżej 65 lat, którzy cierpieli na chorobę bez progresji po transplantacji pierwszego rzutu, do leczenia podtrzymującego lenalidomidem (10 mg na dobę przez pierwsze 3 miesiące, zwiększono do 15 mg, jeśli jest tolerowana) lub placebo do nawrotu. Read more „Konserwacja Lenalidomidu po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim”

Lenalidomid po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 10

Artykuł autorstwa Palumbo i wsp. opisuje znacznie wydłużony czas do progresji choroby z leczeniem podtrzymującym lenalidomidem po zastosowaniu terapii z małą dawką. Te trzy badania wskazują na przydatność leczenia podtrzymującego lenalidomidem do przedłużania czasu do progresji choroby zarówno u pacjentów, którzy przeszli przeszczep komórek macierzystych, jak i u tych, którzy nie przeszli. W badaniu opisanym przez Attala i wsp. Read more „Lenalidomid po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 10”

Konserwacja Lenalidomidu po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 8

Wynik jest związany z intensywną strategią, którą zastosowano (wzmocniona indukcja, druga transplantacja u pacjentów, którzy nie mieli pełnej lub bardzo dobrej częściowej odpowiedzi po pierwszej transplantacji, 3 i konsolidacja) oraz aktywność nowych leków, które zostały użyte w leczeniu nawrotów. W naszym badaniu wymagana jest dłuższa obserwacja, aby ocenić rolę utrzymania lenalidomidu w ogólnym przeżyciu. McCarthy i wsp., Którzy przeprowadzili podobne randomizowane badanie fazy 3, w którym porównywano lenalidomid z placebo w leczeniu podtrzymującym po przeszczepieniu szpiczaka, zgłosili korzyść w zakresie przeżycia na korzyść grupy lenalidomidowej.19 Działania niepożądane zgłaszane w grupie lenalidomidu były zgodne z ustalonymi profilami toksyczności lenalidomidu. [14, 15] Najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi były hematologiczne. Read more „Konserwacja Lenalidomidu po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 8”

Próba dekompresyjnej kraniektomii z powodu urazowego nadciśnienia śródczaszkowego ad 9

Badanie DECRA miało na celu ocenę skuteczności wczesnej kraniektomii – oferowanej jako leczenie w stadium 2 w ciągu 72 godzin po urazie – w przypadku umiarkowanego nadciśnienia wewnątrzczaszkowego (ciśnienie śródczaszkowe,> 20 mm Hg przez 15 minut w ciągu godziny [ciągły lub skumulowany] ) u pacjentów z rozlanym TBI.9 Badanie RESCUEicp miało na celu ocenę skuteczności dekompresyjnej kraniektomii oferowanej jako leczenie ostatniej szansy.11 Ponadto pacjenci z krwiakiem śródczaszkowym (ewakuowanym lub nieszczepionym) byli wykluczeni z badania DECRA, podczas gdy oni reprezentowali prawie 20% pacjentów w badaniu RESCUEicp. Co więcej, jednostronna dekompresyjna craniektomia (hemicraniektomia) nie była dozwolona przez protokół badania DECRA, podczas gdy była to opcja w protokole badania RESCUEicp. Nasza próba dostarcza ilościowych dowodów, aby poinformować debatę na temat historycznych obaw, że dekompresyjna kraniektomia po prostu zwiększa liczbę pacjentów, którzy przeżyją w stanie wegetatywnym.8 Przewaga przeżywalności dekompresyjnej kraniektomii w tej próbie została przełożona na zależne i niezależne życie. Klinicyści i członkowie rodziny będą musieli zdawać sobie sprawę z tej kwestii przy podejmowaniu decyzji dotyczących opcji leczenia. Lepsza kontrola ciśnienia śródczaszkowego po zabiegu chirurgicznym mogła przyczynić się do umieralności, która była niższa niż w przypadku leczenia medycznego, ale nasza próba nie przetestowała tej hipotezy. Read more „Próba dekompresyjnej kraniektomii z powodu urazowego nadciśnienia śródczaszkowego ad 9”

Zespół Guillain-Barré związany z infekcją wirusową Zika w Kolumbii

Zakażenie wirusem Zika (ZIKV) powiązano z zespołem Guillain-Barré. Od listopada 2015 r. Do marca 2016 r. Podczas epidemii infekcji ZIKV w Kolumbii zaobserwowano grupy przypadków zespołu Guillain-Barré. Scharakteryzowaliśmy kliniczne cechy przypadków zespołu Guillain-Barré w kontekście tego wybuchu zakażenia ZIKV i zbadaliśmy ich związek z zakażeniem ZIKV. Read more „Zespół Guillain-Barré związany z infekcją wirusową Zika w Kolumbii”