Wechomózgowie

Węchomózgowie (rhinecephalon) jest jednym z rodowo najstarszych odcinków kresomózgowia który się wykształcił w związku ze zmysłem powonienia. W zależności od stopnia rozwoju zmysłu powonienia, węchomózgowie stanowi większą lub mniejszą część całej półkuli mózgowej, niezależnie jednak od swej wielkości jest ono zawsze umieszczone w podstawie mózgu, a częściowo i wokół ciała modzelowatego. Węchomózgowie posiada budowę nader zawiłą i aby ją zrozumieć należy się posiłkować mózgiem widzianym od dołu (od strony podstawy) i od strony przyśrodkowej, po oddzieleniu obu półkul od siebie. W skład węchomózgowia wchodzą dwie zasadnicze części: – płat węchowy (lobus olfactorius) i – obszar ośrodkowy, stanowiący – część korową (pars corticalie), Obydwa te obszary są zresztą między sobą w ścisłej łączności, Płat węchowy (lobus olfactoriusy czyli – część obwodowa węchomózgowia dzieli się na dwa płaty wtórne: na 1) – Płat węchowy przedni (lobus alf. ant. Read more „Wechomózgowie”

Bocznie od jadra ogoniastego znajdujemy – torebke wewnetrzna

Bocznie od jądra ogoniastego znajdujemy – torebkę wewnętrzną (capsula interna), a jeszcze dalej w tym samym kierunku – jądro soczewkowate (nucleus lentiformie) . Jako całość, posiada ono kształt dzwonka pomarańczy, a cienkie pasmo istoty białej dzieli je na dwie części wtórne: na część przyśrodkową – gałkę bladą (globus pailidus) i na część boczną – skorupę (putameri). Skorupę powleka od zewnątrz cienka warstwa istoty białej – torebka zewnętrzna(capsula externa) od której widnieje bocznie blaszka istoty szarej – przedmurze(claustrum). Należy zauważyć, że przedmurze me ma me wspólnego z ciałem prążkowanym, . lecz należy do płaszcza (paliium. Read more „Bocznie od jadra ogoniastego znajdujemy – torebke wewnetrzna”

Z kora mózgowa cialo prazkowane jest w lacznosci za posrednictwem szlaku korowo-praskowanego

Z korą mózgową ciało prążkowane jest w łączności za pośrednictwem szlaku korowo-prąśkowanego (tractus cortico-striatus), ze wzgórzem przy pomocy- szlaku prążkowo-wzgórzowego (tr. s. radiatio strio-thalamica), z jądrami podwzgórzowymi – szlakiem prąśkowo-podwzgórkowym (rudiatio strio-subthalamica) i wreszcie z jądrem czerwiennym (nucleus ruber) za pośrednictwem – szlaku prążkowo-czerwiennego (tr, rubro-striatus), Znaczenie ciała prążkowanego, podobnie jak i drugiego składnika jąder podkorowych, tj. zgóra, nie jest ostatecznie wyjaśnione. Pewne dane przemawiają za tym, iż w równym stopniu jak wzgórze jest ośrodkiem o charakterze czuciowym, to ciało prążkowane stanowi ośrodek podkorowy ruchowy. Read more „Z kora mózgowa cialo prazkowane jest w lacznosci za posrednictwem szlaku korowo-praskowanego”

szlak rozpoczynajacy sie po stronie lewej ciala

Jeżeli chodzi w szczególności o rozwój osobniczy szlaków, to jest rzeczą ważną, że dojrzewają one nie synchronicznie, lecz w różnych epokach kształtowania się ustroju; jedne wcześniej, inne później. Wyrazem dojrzałości danego szlaku, wypowiadającego się w możności przewodzenia podniet, jest okrycie się włókien szlaku otoczką rdzenną. Spostrzeżenia wykazały, że szlaki odgrywające większą rolę fizjologiczną oraz szlaki rodowo starsze dojrzewają wcześniej, aniżeli szlaki o znaczeniu drugorzędnym. Nader częstym zjawiskiem, obserwowanym w przebiegu szlaków, jest kierowanie się ich od miejsca zapoczątkowania ku stronie przeciwległej. A więc np. Read more „szlak rozpoczynajacy sie po stronie lewej ciala”

Szlak korowo-mostowy

Jądro to jednak, dzięki swemu połączeniu z korą móżdżkową przy pomocy skrzyżowanego – szlaku oliwkowo-móżdżkowego(tr. olivo – cerebellaris), stanowi również etap między wzgórzem i móżdżkiem. 8. – Szlak korowo-mostowy ( tr. cortico-poritinus} rozpoczyna się w korze mózgowej, a kończy się w jądrach mostowych (nuclei poniis) tej samej strony. Read more „Szlak korowo-mostowy”

Lenalidomid po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 6

Ogółem 35 pacjentów, którzy otrzymali lenalidomid (15%) i 53 pacjentów, którzy otrzymali placebo (23%) zmarło (dwustronne P = 0,03). Tak więc 85% pacjentów w grupie lenalidomidu i 77% pacjentów w grupie placebo było przy życiu w czasie analizy. Wskaźnik przeżycia całkowitego po 3 latach wynosił 88% (95% CI, 84 do 93) wśród pacjentów z grupy lenalidomidu i 80% (95% CI, 74 do 86) wśród pacjentów z grupy placebo (współczynnik ryzyka 0,62; 95% CI, 0,40 do 0,95) (rysunek 1B). Czas do progresji według stratyfikacji podczas losowania
Rycina 2. Read more „Lenalidomid po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 6”

Lenalidomid po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 5

Charakterystyka pacjentów. Spośród 568 pacjentów włączonych do badania, 460 losowo przydzielono do grupy badanej: 231 do grupy lenalidomidu i 229 do grupy placebo. Wiek, płeć, stadium choroby i poziom .2-mikroglobuliny w surowicy na rejestracja była równomiernie rozłożona w dwóch grupach (tabela 1). Analiza cytogenetyczna nie była wymagana. Read more „Lenalidomid po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 5”

Konserwacja Lenalidomidu po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 3

Przed wrześniem 2006 r. (Data pierwszej poprawki wprowadzającej fazę konsolidacji) pacjenci zostali losowo przydzieleni do schematu leczenia podtrzymującego (lenalidomid lub placebo). Leczenie kontynuowano do momentu, aż pacjent wycofał zgodę, choroba postępowała lub wystąpiły niedopuszczalne efekty toksyczne. Randomizacja była stratyfikowana według wyjściowych poziomów surowicy .2-mikroglobuliny (.3 mg na litr lub> 3 mg na litr), obecności lub braku delecji 13q na podstawie fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ i odpowiedzi po przeszczepie uzyskanej w czas randomizacji (pełna lub bardzo dobra odpowiedź częściowa w przypadku częściowej odpowiedzi lub stabilnej choroby). Read more „Konserwacja Lenalidomidu po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 3”

Konserwacja Lenalidomidu po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 8

Wynik jest związany z intensywną strategią, którą zastosowano (wzmocniona indukcja, druga transplantacja u pacjentów, którzy nie mieli pełnej lub bardzo dobrej częściowej odpowiedzi po pierwszej transplantacji, 3 i konsolidacja) oraz aktywność nowych leków, które zostały użyte w leczeniu nawrotów. W naszym badaniu wymagana jest dłuższa obserwacja, aby ocenić rolę utrzymania lenalidomidu w ogólnym przeżyciu. McCarthy i wsp., Którzy przeprowadzili podobne randomizowane badanie fazy 3, w którym porównywano lenalidomid z placebo w leczeniu podtrzymującym po przeszczepieniu szpiczaka, zgłosili korzyść w zakresie przeżycia na korzyść grupy lenalidomidowej.19 Działania niepożądane zgłaszane w grupie lenalidomidu były zgodne z ustalonymi profilami toksyczności lenalidomidu. [14, 15] Najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi były hematologiczne. Read more „Konserwacja Lenalidomidu po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 8”

Konserwacja Lenalidomidu po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 7

Zdarzenia niepożądane po randomizacji w leczonej populacji. W momencie odśluzowania (lipiec 2010 r.) 83 pacjentów (27%) w grupie lenalidomidu i 44 pacjentów (15%) w grupie otrzymującej placebo zaprzestało stosowania badanego leku z powodu działań niepożądanych. Mediana względnej intensywności dawki badanego leku (podana dawka podzielona przez docelową dawkę) wyniosła 83% w grupie lenalidomidu i 94% w grupie placebo. Tabela 3 zawiera listę najczęstszych zdarzeń niepożądanych. Read more „Konserwacja Lenalidomidu po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 7”