Pofaldowanie kory wyraza sie powstaniem – bruzd

Pofałdowanie kory wyraża się powstaniem – bruzd (sulci) i – zawojów mózgowych (gyri cerebrales), Marsupiatia, Insectirora, Rodentia i Chiroptera posiadają półkule gładkie (Mammalia Lissencepha la) , pozostałe ssaki cechuj e pofałdowanie kory (Mammalia gyrenoephala). Zarówno ilość bruzd, jak i ich układ są nader zmienne gatunkowo i osobniczo; mnóstwo usiłowań wykreślenia ich schematu było uwieńczone raczej niepowodzeniem. Homologizacja bruzd mózgowych miała na celu utożsamienie poszczególnych odcinków kory, co miałoby wielkie znaczenie z punktu widzenia anatomo-porównawczego oraz fizjologicznego. Pomimo wspomnianych niepowodzeń, znaleziono pewne ogólne wytyczne, które postaram się przedstawić na przykładach, opartych na cechach występujących u psa i u człowieka. Oglądając mózg psa z boku, łatwo ujrzeć tuż ponad – szczeliną węchową (fiesura rhinaiis) ukośnie wznoszący się, głęboki dół Sylwiusza (foesa Sylvii), przybierający u Hominidae postać : szczeliny Sylwiusza(fissura Sylv; i) Koniec górny u Sylwiusza otaczają u Canidae trzy łukowate bruzdy, równolegle do siebie ułożone . Read more „Pofaldowanie kory wyraza sie powstaniem – bruzd”

Szlak mózdzkowo- czerwienny

Szlak móżdżkowo- czerwienny (tr. cerebello-tegmentalis) rozpoczyna się w jądrze zębatym móżdżku (nucleus dentatus), po czym kieruje się poprzez ramię mózgowe (brachćum. conjunctirum. ) ku stronie przeciwległej, kończąc się w jądrze czerwiennym. Ze swej strony jądro zębate otrzymuje podniety od kory móżdżkowej za pośrednictwem włókien – szlaku móżdżkowo- zębatego (tr. Read more „Szlak mózdzkowo- czerwienny”

Szlak wzgórzowo-rdzeniowy

Szlak wzgórzowo-rdzeniowy (tr. thalamo-spinaiie) rozpoczyna się w jądrach wzgórza, po czym ciągnie się ku tyłowi, ulega skrzyżowaniu i wreszcie, przedostawszy się w obrąb powrózka bocznego rdzenia, kończy się prawdopodobnie wokół jąder ruchowych słupa brzusznego. 7. Szlak oliwkowo -rdzeniowy(tr. olim-spinalis Helregi} stanowi cienką wiązkę, umieszczoną na pograniczu między powrózkiem brzusznym i powrózkiem bocznym, za pośrednictwem której jądro oliwkowe (n. Read more „Szlak wzgórzowo-rdzeniowy”

Szlak zwojowy

Szlak zwojowy (tractus Golli et Burdachi) jest najważniejszym szlakiem, przewodzącym bodźce czuciowe ze zwojów kręgowych do rdzenia przedłużonego, a stąd, za pośrednictwem nowych dróg, do wzgórza i do kory mózgowej. Szlak zwojowy powstaje z tych części neurytów komórek zwojów rdzeniowych, które nie kończą się w istocie szarej rdzenia, lecz oderwawszy . się od korzonków grzbietowych wchodzą w skład powrózka grzbietowego . Tutaj każde z tych włókien zagina się ku przodowi, jako włókno tautomeryczne, i wędruje aż do rdzeniomózgowia, kończąc się w – jądrach Gollai Burdacha (nuclei Golli et Burdachi). Należy zaznaczyć, że włókna pochodzące od zwojów rdzeniowych, odbierających bodźce od kończyn tylnych i od odcinka tylnego, tułowia, zajmują okolicę przyśrodkową powrózka grzbietowego (pęczek GoIIa), natomiast włókna przewodzące czucie z kończyn przednich i od przedniego odcinka tułowia, umieszczają się w części bocznej powrózka (pęczek Burdacha). Read more „Szlak zwojowy”

Konserwacja Lenalidomidu po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 5

Aby zbadać, czy wpływ lenalidomidu był różny w poszczególnych podgrupach, opracowano modele Coxa, z określeniem dla grupy badanej, podgrupy i interakcji między podgrupą a leczeniem. Warunki interakcji oceniono pod kątem istotności statystycznej. Porównanie odpowiedzi przed i po konsolidacji przeprowadzono za pomocą testu McNemara. Porównania między grupami w celu uzyskania najlepszej odpowiedzi podczas leczenia podtrzymującego i dla proporcji pacjentów z działaniami niepożądanymi wykonano za pomocą testu chi-kwadrat lub dokładnego testu Fishera. Read more „Konserwacja Lenalidomidu po transplantacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim AD 5”

Aspiryna w zapobieganiu nawrotom żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej AD 3

W przypadku podejrzenia nawrotu konieczne jest obiektywne badanie.
Badanie zostało zaprojektowane przez członków komitetu sterującego. Dane zostały zebrane, utrzymane i przeanalizowane przez Dział Badań Klinicznych Uniwersytetu w Perugii we Włoszech. Protokół i poprawki zostały zatwierdzone przez komisję ds. Read more „Aspiryna w zapobieganiu nawrotom żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej AD 3”

Aspiryna w zapobieganiu nawrotom żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej AD 4

Częstotliwość zdarzeń podaje się w proporcji pacjentów rocznie. Współczynniki zagrożenia, przedziały ufności i wartości P zostały obliczone przy użyciu modeli proporcjonalnego hazardu Cox i oprogramowania statystycznego SPSS, wersja 11.0, z traktowaniem jako jedyną kowariancją. Przeprowadzono również analizę modelu proporcjonalnego hazardu Coxa z uwzględnieniem wieku, płci, rodzaju zdarzenia indeksu (zator tętnicy płucnej lub zakrzepicy żył głębokich) oraz czasu trwania leczenia przeciwzakrzepowego przed randomizacją (6 miesięcy lub> 6 miesięcy).
Analiza bezpieczeństwa obejmowała wszystkich pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku. Read more „Aspiryna w zapobieganiu nawrotom żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej AD 4”

Cukrzyca i specyficzna dla życia śmiertelność w Mexico City ad 5

Jednak wśród uczestników bez cukrzycy wskaźnik masy ciała w momencie rekrutacji silnie przewidywał występowanie cukrzycy podczas obserwacji, o czym świadczy silny związek z częstością występowania cukrzycy w podgrupie osób, które przeżyły w okresie od 2015 do 2016 r. (Rys. S1 w Uzupełniającym dodatku). Cukrzyca i wskaźniki śmierci z dowolnej przyczyny
W ciągu około 12 lat obserwacji 9674 zgonów z wszystkich przyczyn wystąpiło pomiędzy 35 a 84 rokiem życia wśród uczestników, którzy przed rekrutacją nie mieli żadnej znanej choroby innej niż cukrzyca. Na rycinie przedstawiono wskaźniki częstości zgonów z jakiejkolwiek przyczyny wśród uczestników z uczestnikami bez wcześniej rozpoznanej cukrzycy, w zależności od płci i grupy wiekowej. Read more „Cukrzyca i specyficzna dla życia śmiertelność w Mexico City ad 5”

Zespół Guillain-Barré związany z infekcją wirusową Zika w Kolumbii ad 8

Chociaż obecność ZIKV w CSF i zdolność replikacji wirusa w trzech przypadkach może sugerować proces neuroinwazyjny ZIKV w zespole Guillain-Barré, potrzeba więcej badań, aby ocenić taki mechanizm. Inną ważną obserwacją w naszym badaniu jest stwierdzenie, że u pacjentów z zespołem Guillain-Barré i określonym zakażeniem ZIKV występuje długotrwały okres wirurii, który utrzymuje się przez wiele dni po zakończeniu zespołu wirusowego. Chociaż częstotliwość wykrywania genomu ZIKV w CSF i surowicy była niska, wyższa częstotliwość wykrywania ZIKV w moczu sprawia, że ta próbka biologiczna może być uważana za potencjalnie użyteczną do diagnozy zakażenia ZIKV. W naszym badaniu mediana czasu pomiędzy wystąpieniem objawów zakażenia ZIKV a pobraniem pierwszej próbki moczu, która była pozytywna, wynosiła 16,5 dnia, au jednego z naszych pacjentów wirurię ZIKV obserwowano do 48 dni po wystąpieniu zespołu wirusowego. . Read more „Zespół Guillain-Barré związany z infekcją wirusową Zika w Kolumbii ad 8”

Przetrwanie i efekty neurorozwojowe u peryferyjnych niemowląt ad 6

Nasze wyniki były podobne, gdy ograniczyliśmy analizę do niemowląt, które otrzymały aktywne leczenie. Po wykluczeniu wyniku Bayley z naszych wyników, stwierdziliśmy, że zarówno wskaźnik przeżycia z zaburzeniami neurosensorycznymi w porównaniu ze śmiercią, jak i wskaźnik przeżycia bez zaburzeń neurosensorycznych w porównaniu ze śmiercią, zwiększały się z upływem czasu, ale wzrost wskaźnika przeżycia z zaburzeniami neurosensorycznymi nie różnił się istotnie. ze wzrostu wskaźnika przeżywalności bez zaburzeń neurosensorycznych (Tabela 4).
Wśród noworodków urodzonych w 23 tygodniu zarówno czas przeżycia bez zaburzeń neurorozwojowych w porównaniu ze śmiercią, jak i wskaźnik przeżycia bez upośledzenia neurorozwojowego w porównaniu z przeżyciem z zaburzeniem neurorozwojowym zwiększył się pomiędzy epoką a epoką 3 (Tabela 4). Wśród dzieci urodzonych w wieku 24 tygodni zarówno wskaźnik przeżycia z zaburzeniem neurorozwojowym a śmiercią, jak i wskaźnik przeżycia bez zaburzeń neurorozwojowych w porównaniu ze śmiercią, zwiększały się z upływem czasu, ale tempo wzrostu nie różniło się istotnie. Read more „Przetrwanie i efekty neurorozwojowe u peryferyjnych niemowląt ad 6”