W chorobie posurowiczej niewatpliwie istnieje zwiazek z przeciwcialami

Po drugim wstrzyknięciu surowicy, dokonanym w 7-10 dniu lub później, a nawet w kilka miesięcy po pierwszym wstrzyknięciu objawy wystąpią prawie natychmiast i są znacznie bardziej nasilone. Występuje więc rozległa swędząca wysypka, silne bóle, uporczywy obrzęk stawów, znaczne osłabienie ogólne, niepokój, zawroty głowy, często zamroczenia, duszność z osłabienia czynności serca, sinica, spadek ciśnienia krwi, wreszcie może nastąpić zapaść doprowadzająca do śmierci. Ten obraz choroby posurowiczej przypomina wstrząs anafilaktyczny i na szczęście zdarza się bardzo rzadko. Choroba posurowicza lekko przebiegająca jest zjawiskiem dość częstym. W chorobie posurowiczej niewątpliwie istnieje związek z przeciwciałami, znajdującymi się we krwi lub w komórkach, gdyż pierwsza dawka surowicy nie wywołuje groźnych objawów choroby posurowiczej. Read more „W chorobie posurowiczej niewatpliwie istnieje zwiazek z przeciwcialami”

Zawój hipokampa

Zawój hipokampa jest oddzielony od zawoju zębatego głęboką – szczeliną hipokampa (fissura hippocampi), która, wtłaczając w głąb komory bocznej część kory mózgowej, tworzy tam podłużne wzniesienie, zwane –rogiem Ammona (corrui Amrnorus ), Róg Ammona, położony między odcinkami końcowymi zawoju zębatego i zawoju sklepieniowego, może być widoczny dopiero po otworzeniu komory bocznej lub na przekrojach poprzecznych mózgu. Gdybyśmy teraz myślowo połączyli w jedną całość obydwa płaty węchowe z obydwoma zawojami węchowymi korowymi, tj. z zawojem sklepieniowym i z zawojem zębatym, otrzymalibyśmy obraz węchomózgowia pod postacią podwójnej obręczy, otaczającej wokół ciało modzelowate, a poniekąd i komorę. Czuję się w obowiązku zaznaczyć tutaj, że powyższy obraz ośrodków węchomózgowia stanowi znaczne uproszczenie stosunków rzeczywistych. Istotnie, w związku z przodującą rolą zmysłu powonienia u ssaków, budowa węchomózgowia wykazuje niezwykle zawiły układ stosunków, nie poddający się zwięzłemu przedstawieniu . Read more „Zawój hipokampa”

otwór Monroego

Pomiędzy słupami sklepieniowymi :z jednej strony, a kolcem i kolanem ciała modzelowatego z drugiej, znajdujemy nader cienką błonę – przegrodę przezroczystą (septum. peilucidum), stanowiącą zrośnięte ze sobą i niedorozwinięte części ścian pęcherzyków kresomózgowia. W tyle od słupa sklepieniowego, a przed końcem przednim wzgórza, widnieje – otwór Monroego (for. Monroi), łączący każdą z komór bocznych z komorąI. Jak wspomniałem powyżej, obydwa słupy trzonu ciała modzelowatego łączą, się ze sobą we wspólny – trzon(corpus forniois), lecz niebawem ulegają rozłączeniu, tworząc dwie symetryczne – odnogi sklepieniowe (crura. Read more „otwór Monroego”

Podstawe kazdej z pólkul stanowi czesc podkorowa kresomózgowia

Jako całość, część półkul ową kresomózgowia możemy sobie wyobrazić pod postacią dwóch – półkul mózgowych(hemisphaeria cerebri), prawej i lewej, oddzielonych od siebie – szczeliną podłużną (fissura longitudinalis cerebri). Odchodzą one od części wzrokowej podwzgórza i są połączone z sobą za pośrednictwem ciała modzelowatego (corpus callosum) . Podstawę każdej z półkul stanowi – część podkorowa kresomózgowia, a wewnątrz znajdujemy szczelinowatą – komorę boczną (rentriculus lat. ), komunikującą się otworem Monroego (Jor. Monroi) z komorą . Read more „Podstawe kazdej z pólkul stanowi czesc podkorowa kresomózgowia”

Cukrzyca i specyficzna dla życia śmiertelność w Mexico City ad 6

Wartości liczbowe dla wskaźników szybkości mogą się nieznacznie różnić od położenia kwadratów z powodu zaokrąglenia. Na rycinie 2 zestawiono wskaźniki częstości występowania kilku przyczyn leżących u podstaw śmierci w wieku od 35 do 84 lat (dodatkowe szczegóły dotyczące konkretnych przyczyn zgonu, zob. Rysunki od S2 do S7 w dodatkowym dodatku). Wśród uczestników, u których rozpoznano cukrzycę przed rekrutacją, 301 z 3786 zgonów (8%) pochodziło z ostrych epizodów cukrzycowych. Ponadto 92 osoby zgonu z powodu ostrych epizodów cukrzycowych wystąpiły u uczestników, u których wcześniej nie zdiagnozowano cukrzycy (mediana wyjściowej glikowanej hemoglobiny wśród tych uczestników, 6,1%). Read more „Cukrzyca i specyficzna dla życia śmiertelność w Mexico City ad 6”

Cukrzyca i specyficzna dla życia śmiertelność w Mexico City cd

Zgony uczestników badania, które odnotowano w rejestrze zgonów, zostały potwierdzone przez kolejne wizyty w domach uczestników. Wszystkie choroby odnotowane na świadectwie zgonu są kodowane w rejestrze zgodnie z kryteriami określonymi w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób, 10-ta Rewizja (ICD-10) 13. Badani klinicyści dokonali przeglądu świadectw zgonu i zaakceptowali cukrzycę jako przyczynę wyłącznie dla zgonów, które uznano być skutkiem ostrych kryzysów cukrzycowych. W przypadku wszystkich innych zgonów z jakimkolwiek wzmianką o cukrzycy jako bezpośredniej lub poprzedzającej przyczynę zgonu (tj. W Części I świadectwa zgonu), klinicyści z badania wybrali odpowiednią przyczynę inną niż cukrzyca. Read more „Cukrzyca i specyficzna dla życia śmiertelność w Mexico City cd”

Cukrzyca i specyficzna dla życia śmiertelność w Mexico City ad 9

Meksykańscy Amerykanie, wśród których częstość występowania cukrzycy jest dwukrotnie wyższa niż wśród białych osób rasy białej, która nie jest Hiszpanką15, a kontrola glikemii jest gorsza.20 W Meksyku łączny wskaźnik umieralności z powodu choroby naczyniowej, cukrzycy i chorób nerek w wieku 35-74 lat wzrastał powoli w latach 1998-2008, w okresie, w którym stawki spadały gwałtownie w Stanach Zjednoczonych (rys. S9 i S10 w Dodatek dodatkowy). Gdy rekrutacja do tego badania zakończyła się w 2004 r., Połowa dorosłych meksykańskich nie posiadała ubezpieczenia zdrowotnego, ale w ciągu kolejnych 8 lat znacznie wzrosła opieka zdrowotna dzięki wprowadzeniu Seguro Popular 25, które w okresie od 2004 r. Do 2004 r. 2012 r., Rozszerzone ubezpieczenie zdrowotne w całym kraju26. Read more „Cukrzyca i specyficzna dla życia śmiertelność w Mexico City ad 9”

Zespół Guillain-Barré związany z infekcją wirusową Zika w Kolumbii cd

Podejrzewane przypadki charakteryzowały się syndromem klinicznym zgodnym z zakażeniem ZIKV z dwoma lub więcej cechami definicji przypadku PAHO12 (wysypka, gorączka, nieropotencjalne zapalenie spojówek, bóle stawów, bóle mięśni i obrzęk okołostawkowy) bez potwierdzenia laboratoryjnego. Aby scharakteryzować czasowy profil zaburzenia, początek podejrzenia zakażenia ZIKV zdefiniowano jako dzień wystąpienia objawów ogólnych opisanych w definicji przypadku. Początek objawów neurologicznych określono jako pierwszy dzień wystąpienia osłabienia kończyn, objawów sensorycznych, porażenia twarzy lub innych objawów neurologicznych. Testowane laboratoryjnie
Testy wirusologiczne przeprowadzono w Virology Laboratory, Universidad del Valle, Cali, Kolumbia. Test TaąMan RT-PCR stosowany do diagnozy zakażenia ZIKV był oparty na protokole od Lanciottiego i wsp. Read more „Zespół Guillain-Barré związany z infekcją wirusową Zika w Kolumbii cd”

Porównanie analogów aprotyniny i lizyny w kardiochirurgii wysokiego ryzyka cd

W szczególności, dla pacjentów z grupy aprotyniny, dawkę testową 40 000 kallikreinowych jednostek międzynarodowych (KIU) aprotyniny podawano w okresie 10 minut po wprowadzeniu centralnej linii żylnej i wywołaniu znieczulenia. W przypadku braku reakcji anafilaktycznej podano pozostałą dawkę nasycającą (1,96 miliona KIU). Po zakończeniu podawania dawki nasycającej, w trakcie operacji rozpoczęto i utrzymywano infuzję podtrzymującą 500 000 KIU na godzinę. Dodatkowa dawka 2 milionów KIU została dodana do obwodu krążeniowo-obwodowego. W przypadku pacjentów z grupą kwasu aminokapronowego podano dawkę testową 200 mg w okresie 10 minut po wprowadzeniu centralnej linii żylnej i wywołaniu znieczulenia. Read more „Porównanie analogów aprotyniny i lizyny w kardiochirurgii wysokiego ryzyka cd”

Porównanie analogów aprotyniny i lizyny w kardiochirurgii wysokiego ryzyka

Środki przeciwfibrynolityczne są powszechnie stosowane podczas operacji kardiochirurgicznej w celu zminimalizowania krwawienia i zmniejszenia ekspozycji na produkty krwiopochodne. Próbowaliśmy ustalić, czy aprotynina jest lepsza od kwasu traneksamowego lub aminokapronowego w zmniejszaniu masywnego krwawienia pooperacyjnego i innych klinicznie ważnych konsekwencji. Metody
W tym wieloośrodkowym, zaślepionym badaniu losowo przydzielono 2331 pacjentów z kardiochirurgią wysokiego ryzyka do jednej z trzech grup: 781 otrzymało aprotyninę, 770 otrzymało kwas traneksamowy, a 780 kwas aminokapronowy. Głównym rezultatem było masowe krwawienie pooperacyjne. Drugorzędne wyniki obejmowały zgon z dowolnej przyczyny po 30 dniach. Read more „Porównanie analogów aprotyniny i lizyny w kardiochirurgii wysokiego ryzyka”